Engizisyon (Latince: inquisitio, soruşturma), Katolik Kilisesi'ne bağlı, zalim işkence yöntemlerini benimseyen, suçu mutlaka itiraf ettirme anlayışına dayanan bir mahkeme sistemi idi. 15.yüzyıldan itibaren büyücü olarak tabir ettiği kişileri vahşi yöntemlerle cezalandırmış, kilisenin tehdit olarak gördüğü tarikatları ortadan kaldırmıştır.

Gerek kararları, gerek siyasi ve dini görüşleri nedeniyle dört büyük engizisyon adından çok söz ettirdi; Orta Çağ, İspanyol, Roma ve Hırvat Engizisyonu.

İspanyol Engizisyonu



İspanyol Engizisyonu Castilla kraliçesi I. Isabella'nın ısrarı üzerine, Papa IV. Sixtus tarafından 1483 yılında onaylandı. Müslümanlarla Yahudilerin Hristiyanlaştırılmasını hedeflenmişti. Bu nedenle 200.000'e yakın Yahudi, 1492 yılında İspanya'yı terk etti. Bir çoğu da Osmanlı İmparatorluğu'na sığındı. Müslümanlara ise yapılan anlaşmalar gereği başlarda iyi muamelede bulunulmuş ise de, bu durum bir yıl bile sürmemiştir. Yüzbinlerce Arap kökenli ya da bugün İspanya olarak bildiğimiz bölgenin yerli halklarından oluşan Müslümanlar ile Yahudiler engizisyon mahkemelerinde katledildi veya görünürde Hıristiyan olarak morisko denilen grupları oluşturdular. Sonraki dönemlerde asimile edilemeyenlerin tamamı Kuzey Afrika başta olmak üzere Dünya'nın diğer yerlerine sürülmüştür. Bakınız...

Roma Engizisyonu



Roma Engizisyonu, Roma Katolik Kilisesi'nin savunduğu öğretiyi korumak için Papa III. Paulus tarafından 1542'de kuruldu. Genel olarak Calvinizm'e ve Luthercilere savaş açtı. Roma Engizisyonu, cadılık ve büyücülükle de uzun yıllar mücadele etti. Bir manastıra ya da piskoposun sarayına yerleşen engizisyon sorgucusu, daha sonra halkı kilisede toplayıp uzun vaaz veriyordu. Amaç, yerel halkla ilişkileri sıcaklaştırmak ve onların güvenini kazanmaktı.