Ibadet bencilliği

Bazen durup düşünüyorum “Acaba ibadet bencili mi oluyoruz?" diye... Ya da “kendi" kurtuluşumuz için uğraşırken etrafımızdaki insanlara karşı duyarsız mı oluyoruz? Sanırım, günümüz “benmerkezci" yaşam tarzının “dinî ritüellere" kadar sinsice...

  1. #1
    Ibadet bencilliği
    Bazen durup düşünüyorum “Acaba ibadet bencili mi oluyoruz?" diye...

    Ya da “kendi" kurtuluşumuz için uğraşırken etrafımızdaki insanlara karşı duyarsız mı oluyoruz?

    Sanırım, günümüz “benmerkezci" yaşam tarzının “dinî ritüellere" kadar sinsice girmiş olmasının bir sonucu bu “benmerkezci ibadet" anlayışı...

    Böylesi insanlar birileri cehenneme gidecek olsa umurunda değil, varsa yoksa “kendi" rahatı, “kendi" ibadeti.

    Hâlbuki “İslam dininin en önemli özelliği nedir?" diye sorsalar, hiç tereddüt etmeden “İslam sosyal bir dindir." demez miyiz?

    Ama gel gör ki ruhu bu olan bir dinin günümüz dindarları bir araya geldiklerinde “tahammülsüz", “tebessümsüz" olmayı bir marifet zannediyorlar... Ve maalesef koca koca camiler, asık suratlı insanların uğrak yerlerine dönüşüyor...

    Geçen yıllarda (8 Ağustos 2012) Yeni Şafak Gazetesi yazarı Fatma Barbarosoğlu öyle bir yazı yazdı ki çok şaşırdım... Zira çocuk hassasiyeti konusunda takdir ettiğim Fatma Hanım’ın da artık böyle düşünüyor olması bende hayal kırıklığı oluşturdu... Barbarosoğlu yazısında “aslında" kendisinin çocukların cami içlerinde olmasından yana olduğunu ifade ettikten sonra “ama" diyerek bir okuyucusundan gelen şu postayı paylaşıyordu: “Geçenlerde Süleymaniye Camii’ne gittik. Namaz kılmaya... Diyeceksiniz ki camiye herhalde namaz kılmaya gidilir, bunu niye özellikle belirtiyorsunuz. Özellikle belirtiyorum; çünkü oradaki kargaşa ve gürültüde namaz kılmak hiç kolay olmadı. Caminin bahçesinde bisiklete binen, sürekli korna çalan; caminin içinde cemaat namaz kılarken oradan oraya koşan, kovalamaç oynayan, amuda kalkan çocuklar. Çocuk dediğime bakmayın. Yaşları 12-13’ü bulmuş bu çocuklar camide bulunarak ibadete alışmıyorlar. Tam tersi camiyi işgal ediyorlar."

    Ibadet bencilliği

    Cami ve çocuk hakkında birçok “tahammülsüzce" düşünceye rastladım ama “Camiyi işgal eden çocuklar..." ifadesini de ilk defa duyuyorum...

    Söze gelince “Ben aslında çocukları çok severim" ile başlayıp “Peygamber Efendimiz camilerde çocukları omuzlarına bile alırdı" diye devam eden konuşmalar yapılıyor; ama “E, hadi sende öyle ol" dediğinizde “Ama bu çocuklar başka" diyerek işin içinden sıyrılmaya çalışmalar, çok trajik bir İslam anlayışı maalesef...

    Hatırlarsınız, Diyanet’in son yaptırdığı araştırmada, cami cemaatinin yüzde 70’i çocukları camilerde istemediklerini belirtmiş...

    Özünde “insan yetiştirme" ve en belirgin özelliği de “sosyallik" olan dinin günümüzdeki karşılığı bu tahammülsüzlük olmamalıydı...

    Çocuklardan arındırdığınız bir cami kaç on yıl işlevsel kalabilir söyler misiniz?

    Bugün sabah namazında bir safı dahi olmayan camiler, dünkü sabah namazına gitmeyen anne babaların çocuklarının boş bıraktığı camiler değil mi?

    Ve düşünün lütfen, çocuklar “Camide ne oluyor?" diye merak ettiklerinde, “müze" ziyaret eder gibi “Önce cemaat çıksın da ondan sonra girelim camiye" mi diyeceksiniz çocuklarınıza...

    Cemaatsiz bir camiye götürdüğünüzde çocuklarınıza duvarlardaki gravürleri mi anlatacaksınız? Sonra da eve gidip Youtube’u açarak “Camide işte böyle saf saf oluyor, şöyle omuz omuza veriyor, şu şekilde tespihler ve tekbirlerle namaz kılıyoruz" mu diyeceksiniz?

    Ve bu çocuktan da büyüdüğünde camiye gitmesini bekleyeceksiniz, öyle mi? Bu nasıl mantık böyle!

    Bir dönem, dinden soyutlanmış bir nesil yetiştirme ideali için çocukları camilerden uzak tutanlarla bugün ibadet bencili olmuş dindarların “Camide gürültü yapıyor" diye onları uzaklaştırmaları arasındaki fark nedir?

    Çocukları camide koşarken, yerlerde yuvarlanırken, bahçede bisiklete binerken gördüğünde memnun olmayanlar, onları camiden kovmak yerine, tahammül gücünü artırmak için psikolojik destek alsa daha iyi olmaz mı?
    Alıntı... Adem Güneş

    trtde iftar sevinci programinda diyanet isleri başkanı Mehmet Görmez cocuklara tahammul edemeyenlerin evlerinde teravihlerini kilmasini
    soyledi. bir cocucugun bile muhayyelinde namaz cami ramazani kotu gosterecekseniz cocuklar degil siz gelmeyin dedi.

    Sevgi yok, saygı yok,hoşgörü yok,tahammül yok,vicdan yok,empati yok,merhamet yok,cömertlik yok,duyarlılık yok.....ondan sonra namaz kıl,oruç tut...Allah kabul etsin.... "Benim kalbim temiz" demekle Cennet kazanılmıyor ama kalp temizliği olmadan da olmuyor...İbadet tabiiki şart ama manasını bilerek severek ve huşu içinde yapıldığı zaman...Yoksa ne namaz oturup kalkmaktır ne de oruç aç kalmaktır...
    Ve çocuğa tahammül edemeyen çocuk sevmeyen insan hayatta daha neyi sevebilir ki.Geçen gün bizim mahallede bir teyze balkonunun altında oyun oynayıp gürültü yapan çocukların üzerine deterjanlı su döküp bir de eline sopa alıp dövmeye inmiş....Çocuğumu dışarı göndermeye korkuyorum çünkü insanlar o kadar tahammülsüz ki çocuklara...şaşıyorum...


    Ibadet bencilliği

  2. #2
    Cok guzel bir konu vede icerik.Bizlerinde cocukluk donemlerimizde camilerden veya buyuklerin meclislerinden kovulmalarimizi hatirladim.Gerekenleri konuda yazmissin,ellerine,yuregine saglik.

  3. #3
    Annemlerin köyünde hoca çocukları içeri alıyor diye şikayet etmişler. Ve hoca vazinde vermiş veriştirmiş cemaate. Beni buradan sursenizde bana elinizden geleni yapsanizda ben çocuklara öncelik taniyacam. Ve onlarla oynayıp camiyi hocaları sevdirtecegim gibi laflar demiş. Bunun üzerine yaptığım araştırma ve konuyu açma gereği duydum.teşekkürler kuzeyli...
    Konu " W£L!K£ " tarafından (24.06.2015 Saat 16:10 ) değiştirilmiştir.
    Ibadet bencilliği

  4. #4
    Öncelikle böylesine önemli bir konuya degindigin için teşekkür ederim Welke.

    Son günlerde yaşadigimiz siyasi ve ekonomik gerilimlere kapilip, ileriye dönük asil yatirim yapilmasi gereken çocuklarimizla ilgili konulara hiç deginememiştik ve bu konu çok güzel örnek oldu bizlere."Agaç yaşken egilir" ata sözüne güzel bir örnek aslinda bu konu.

    Her nedense, söz konusu Dünya olunca çocuklarimiz bilgi sahibi olsun diye 6 yaşina geldiginde okula göndeririz. Fakat Ahiret söz konusu oldugunda, ibatet ve dini bilgiler edinmesi için büyümesi gerektigini düşünürüz millet olarak. Sonra da, belli bir yaşa gelmiş gençler camiye ugramadigi için dövünürüz.

    Aslinda konunun daha iyi anlaşilmasi için, psikologlarin tedavi öncesi hastalarinin çocukluguna dönmesini örnek verebiliriz. Bu demek oluyor ki; Ileri yaşlara gelmiş olan insanlarin psikolojik durumu çocuklugunda saklidir.

    Bu durumda anliyoruz ki; Insanlar çocukluk dönemlerinde ne yaşadiysa hafizalarinda kalir ve ileriki dönemlerinde hayatina yön verir.

    Yani; çocuklarimizi küçük yaşlarda camiye götürmezsek, büyüdüklerinde neden gitmiyor diye şikayet etmeye de hakkimiz yok demektir zira bundan bizler sorumlu oluruz.

    Götürün çocuklarinizi camiye. Varsin gürültü yapsinlar....

Facebook Yorumları

Konu Bilgileri

Şu An Görüntüleyenler

Bu Konuya Gözatan Kullanıcılar

Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)

    Bu Konu için Etiketler