Gel İnat Etme Bırak Fikirsizliği, Fikir İle Kal Dedim


Çare diye yollara düştüm
Çare derken çaresizler içine düştüm
Çare olayım dedim çaresizlerle dillere düştüm
Çare olayım derken dermansızlar eline düştüm
Çare yerine çaresizlik verdim kendi derdime düştüm

Fikirsiz fikirliler içinde fikirsizlik rüzgârına kapıldım
Fikirsizliklerini anlatırken yanılgılarına kapılmamak için,
kaçtım koşar adım
Peşimi bırakmadı fikirsizlik,
fikrin izan etmenin kucağına kaçtım
Fikir saçarken etrafıma,
fikirsizlik içinde soğuk terler dökerken kaldım

Sordum fikirsizliği ne diye yanına aldın
Fikirsizliği aldın da neden kanına kattın
Fikirsizlik benim göbek adımdır dedi
Dedi madem sende fikir vardı ne diye gece gündüz yattın
Yatmadım peşinde geldim sen hep kaçtın
Adam olursun diye gece gündüz yanında kaldım
Kaldım ama hala sen fikirsizliğini anlamadın şaştım

Hak var iken batılı yanına aldın
Yanıldın tekmeyi yedin yolda kaldın
Neden hakka yönelmedin yanılgı içinde kaldın
Dedi yanılmak benim edepsizlikle dolu adım
Dedi hakkı bilemedim ama yanıldım yine yalnız kaldım
Böyle yetiştirildin suç senin değil dedim
Bana senin gibi vazgeçmeyeni ilk defa gördüm dedi

Dedim senin gibi nice yıkılmış adamlar gördüm
Kapısı olmayan sözlerin sahibi insanlar gördüm
Edepsizliği ile mezarda feryat edenler duydum
Gel inat etme bırak fikirsizliği, fikir ile kal dedim
Mehmet Aluç (Kul Mehmet)