Ağlamayı Öğrettin Giderken Bana

Günlük yaşamımı etkiledin iki gözümsün
Gönül bahçemde açan sen gülümsün
Gönül bahçemde yine öten bülbülümsün
Tutarsız düşünceleri bırak sev beni
Tenha karanlık gibi karanlıklarda bırakma beni
Gözlerimde ağlamayı öğretme bana severim seni

Şimdi vakit seninle olmanın vakti
Söyle ayrılık fikrini kim aklına taktı
Ayrılık diyince zaten yüreğim yandı
Dön gel bak gel bir akşam vakti
Tenha karanlık gibi karanlıklarda bırakma beni
Gözlerimde ağlamayı öğretme bana severim seni

Dudaklarımda ismin dökülsün gülümseyerek
Hasret gözyaşları süzülmesin yanaklarımda
Yüreğim çölleri ayrılık dağında yalnızlığı yaşamasın
Geceler sensiz bitmez güneşim sensiz doğmaz odama
Tenha karanlık gibi karanlıklarda bırakma beni
Gözlerimde ağlamayı öğretme bana severim seni

Kul Mehmet'im sen yoksun şimdi yastayım
Dakikam günüm anım ayım sensiz kör karanlık
Söyle ben sensiz önüme nasıl bakayım
Hasret yüreğimde iken söyle sensiz nasıl güleyim
Tenha karanlık gibi karanlıklarda bıraktın beni
Gözlerimde ağlamayı öğrettin giderken bana
Söyle ben seni nasıl seveyim bundan sonra ben seni
Mehmet Aluç-Kul Mehmet