Satürn, etrafındaki halkalar nedeniyle Güneş Sistemi’nin en ilgi çekici üyelerinden biri. Aslında Güneş’e uzak gezegenlerden Jüpiter, Neptün ve Uranüs de halkalara sahip. Ancak bu halkalar Satürn’ünki kadar belirgin değil. Gezegenlerin sahip olduğu halkaların nasıl oluştuğuyla ilgili kabul edilen görüşlerden biri, uydunun gezegenin kütleçekim etkisiyle parçalanması.

Mars, Phobos ve Deimos isimli iki uyduya sahip. Mars’a çok yakın yörüngelerde hareket eden bu uydulardan Phobos her yıl birkaç santimetre Mars’a doğru yaklaşıyor. Aralarındaki mesafenin azalması Mars’ın uydusu üzerindeki kütleçekim etkisinin artmasına neden oluyor. Bu süreç Phobos’un parçalanmasıyla ya da Mars’a çarpmasıyla sonuçlanabilir.

Nature Geoscience dergisinde yayımlanan araştırmada bilim insanları, yapısındaki gözeneklerin ve çatlakların Phobos’un parçalanma sürecini kolaylaştırabileceğini belirledi. Sonuçlar açığa çıkan farklı büyüklükteki kayaç parçalarının Mars’ın etrafında dönmeye devam ederek gezegenin etrafında halka şeklinde bir yapı oluşturabileceğini gösteriyor. Mars’ın halkasının oluşumunun 20 ila 40 milyon yıl sürebileceği, oluşan halkanın da 1 ila 100 milyon yıl boyunca varlığını sürdürebileceği tahmin ediliyor.